I am trying to hate him

Podsumowując ten przeklęty wyjazd… 


Nawet raz nie padło pytanie co u mnie. Nie pytał jak się czuję, czy wszystko okej, jak spędzam dzień, czy żyje, jakie mam plany, cokolwiek. Myślę, że gdybym przestała mu odpisywać to by nawet nie zauważył. Nie wie co robiłam. Nie wie z kim, gdzie byłam. Nie wie bo nie chciał wiedzieć. Gdyby chciał to by zapytał. To jest takie proste. 


Chyba czuję się zła i obojętna. I nie wiem co więcej mam dziś tu napisać. 



Miałam wyobrażenie, że chociaż raz usłyszę coś miłego, że myśli, że mu brak. Że chociaż raz dziennie, chociażby wieczorem zapyta o to jak mi minął dzień. Nawet gdyby miał tego nie przeczytać. Zapytać, dla picu, byle odbębnić. Ale nawet nie próbował udawać, że coś go interesuje. Przez chwilę myślałam, że nie będzie mógł się doczekać, aż wróci, aż mnie zobaczy. Jak bardzo się myliłam. 


Trzeba być debilem, aby tak myśleć, co? Trzeba być mną. 



Pamiętam, że gdy byłam na Krecie, codziennie myślałam o nim. Pisałam, pytałam. Też będąc zajęta, zwiedzając. Ale mimo dobrej zabawy, tamtejszego towarzystwa wiedziałam, że lepiej bawiłabym się z nim w tym miejscu. I pisałam mu o tym. Aby będąc tysiące kilometrów ode mnie, wiedział, że o nim myślę. Cieszyłam się będąc tam, ale chciałam wrócić. Między innymi do niego, aby go już zobaczyć. A to były raptem 4 dni. 



I jestem zła na siebie, że nie potrafię w stu procentach pozbyć się jego z mojej głowy. Że jego traktowanie mnie, nie jest wystarczającym powodem, aby go kopnąć w dupe. 


—


Ktoś mi kiedyś powiedział, że prawdziwie kochasz tylko wtedy, gdy nie czujesz nienawiści do kogoś, kto Cię zranił.


—


A on wysyłając mi zdjęcia, które wie, że mnie zdenerwują, sprawią przykrość, cieszy się. I nazywa to randkami. 

Czym do cholery?

 I sprawia, że czuję się tu, mnóstwo kilometrów dalej, jeszcze gorzej. Że myślę, że męczę się z tym. Katuję się. 



On nawet nie zdaje sobie sprawy z tego jak każdy dzień był dla mnie ciężki. Że są tam tylko we dwoje, co robią. Jaką przykrość sprawiał mi fakt, że to co ja chciałabym z nim robić, robił z kimś innym. Co zwiedzał, gdzie był. Że z nią nie było mu szkoda chodzić po restauracjach. Tymczasem ze mną odwiedzając żabki i taniego kebsa na rogu. 


I jasne, że to ma swój urok. Że nie potrzebuje dużo, aby być szczęśliwa u jego boku. Doceniam każdy moment z nim spędzony. Nawet gdybyśmy mieli siedzieć pod mostem, jedząc dwudniowy chleb z dżemem. Ale porównując teraz te dwa światy, czuję się jak Kopciuszek przed przemianą w Księżniczkę. 


A ona żyje z nim jak Księżniczka, której poprzewracało się w dupie.


•••




Już jutro.


Nadchodzi wyczekany poniedziałek. 


Czy chociaż po tej całej lawinie przykrości, jaką sprawił mi przez te kilka dni, postara się, by się ze mną spotkać? 


O niczym tak bardzo nie marzę…


(2…)

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

too much

  Cześć. Znów się tu spotykamy. Gdy przytłaczają mnie emocje, najczęściej te negatywne, przychodzę tutaj, aby wyrzucić to z siebie. Siedząc w osamotnieniu, w tle leci cicho puszczona, kolejna z moich nowo ulubionych smutnych ballad o miłości. A ja smarkam w setną chusteczkę by pozbyć się ciążących mi łez.  I mogłabym zganiać to na „te dni” w miesiącu, albo na zmęczenie, które mnie ostatnio dopadło, czy złość, która od kilku dni się we mnie kumuluje. A prawda jest taka, że to wszystko razem tworzy mieszankę wybuchową. A wisienką na torcie jest on. Który od kilku lat nieustannie nie wychodzi z mojej głowy, bo z serca jedną nogą udało mi się go wypchnąć.  Czasem żałuję, że moje życie emocjonalne na poziomie miłosnym jest tak okropnie zepsute. Wiesz, przypadkiem pokochasz kogoś nieodpowiedniego, od kogo zależy cały twój nastrój każdego dnia, na kogo czekasz i o kim myślisz w każdej sytuacji. A te myśli przychodzą niekontrolowanie prosto z zepsutego serca. Wstanę? Ciekawe czy ...
Czytaj więcej

Touch

  Szkoda mi, że ostatnio tak mało czasu mamy na tulaski.  Doceniam każdy moment i staram się nie pokazywać, że mi mało, ale… czasem mi mało. Nie tak bardzo bardzo mało, ale tak trochę mało. Tak, że bym chciała te 5 minut więcej. Te 15 minut więcej mizianka, 10 minut więcej buziaczków i 20 minut więcej drzemki będąc wtuleni w siebie. Ale ostatni tydzień był bardzo w pędzie.  I nie proszę o to. Nie wymagam, nie mam nadziei. Bo gdy poproszę, będę tą złą. Tą, której wiecznie mało, co weźmie całą rękę zamiast palca.  I pewnie tak często było. Ale wiem, że nie mogę się tak zachowywać cały czas. Bo gdy będzie chciał to sam mi to wszystko da. Jak to Mery Spolsky śpiewała “Nie bądź zołzą, nie dzwoń sto razy. Sam zadzwoni, ciesz się triumfem.” I cieszę się jak w każdym momencie stania w kolejce, czy czekania, położy się ze mną na te kilka minut. Jak położy łapkę na mojej nodze i pomizia w trakcie jazdy. I uśmiecham się w środku, gdy poczuje jego dotyk. Uwielbiam czułość, uwiel...
Czytaj więcej

3 stycznia

  hej dzienniczku.  przyszłam napisać co u mnie. dzień bardzo szybko mi zleciał. pozytywnie lecz z lekkim dystansem do świata. ucieszyłam się widząc go w tej pomarańczowej czapce z cwaniackim uśmieszkiem na twarzy. w jednym momencie chciałam wpaść w jego ramiona i zadać mu cios między żebra. tak profilaktycznie, dla remisu. on w serce, ja w żebra. ostatecznie jedynym rękoczynem był uścisk i buziak. przecież nie będę ukrywać, że na to czekałam.  chciałam z nim porozmawiać, ale nie chce męczyć sobie sama tym głowy, dlatego ostatnio często pozostawiam niektóre sprawy bez dokończenia. mam wrażenie, że może to być oznaka tchórzostwa z mojej strony. kiedyś bym nie odpuściła, a dziś chcę tylko cieszyć się chwilą.  wino z szynszylą odstawiłam na półkę i czeka na wyjątkową okazję.  może któregoś dnia wspólnie je wypijemy? —— zastanawiam się czy kiedykolwiek spotkam kogoś kto mnie pokocha? i nie mówię tu o rodzinie, chociaż co do niektórych też mam wątpliwości.  czy ...
Czytaj więcej