Magnes

 Od rana dzień układał mi się całkiem pozytywnie. Załatwiłam rzeczy, na których mi zależało, pogoda dopisywała, czułam się ładna. Ostatni odcinek sezonu skończył się tak jakbym tego chciała. A do tego udało mi się zobaczyć z nim po całym tygodniu czekania. Po odliczaniu tych głupich dni, po zaciskaniu zębów wieczorem, aby swoją złośliwość zatrzymać i nie powiedzieć mu przypadkiem za dużo, czego bym później żałowała. 


Bo tak, byłam złośliwa cholernie cały ten czas. I bardzo starałam się nad tym panować, ale nie zawsze to wychodzi, gdy coś nie idzie po Twojej myśli. 


Jak się czuję? 


Oczywiście, że dobrze. Może powiedziałabym, że spokojnie? Dzięki temu, że mieliśmy tą chwilę dla siebie. Że poczułam znów te usta, zapach jego skóry. Jego obecność wpływa na mnie pozytywnie. Chociaż nie mieliśmy dużo czasu to cieszę się, że cokolwiek udało się zorganizować. 


Mam mu dużo do powiedzenia. Myślę, że gdybym usiadła przy nim to przez cały dzień nie zamykałaby mi się buźka. I liczę na to, że na dniach, uda nam się w spokoju usiąść, pogadać i nie patrzeć na zegarek, nie martwić się, że już trzeba uciekać do swoich szarych rzeczywistości. 


Siłownią pozytywnie zakończyłam swój dzień. Nie było mnie tam trzy tygodnie. I bardzo dobrze czuję się po dzisiejszym treningu. Czuję jakbym wracała do tego lepszego świata. Gdzie wszystko jest na dobrym miejscu. 


Ładna pogoda.

Dobre samopoczucie.

Bycie ładną.

Chęć do pracy.

Treningi na siłowni.

I jego obecność.


Do którego mogę uciec, spędzić tą resztę wolnego czasu, która mi zostaje i po prostu czuć się cholernie dobrze w jego obecności. Jak ja uwielbiam to uczucie to tego nie da się opisać słowami. Jaka radość występuje we mnie gdy widzę go uśmiechniętego, który chętnie patrzy na mnie, opowiada mi, pisze, komplementuje, jest. 


Jakie życie staje się łatwiejsze i pełne barw, gdy masz kogoś takiego, kto potrafi pomalować Twój dzień. 

„Fajna jesteś” - do tej pory uśmiecham się jak dziecko do telefonu. 



I dostałam magnes. Nie zapomniał. Bardzo mi się podoba. 


Dziękuję za Twoją obecność dzisiaj. Bądź częściej taki uśmiechnięty. 



(1… 0… koniec odliczania…)

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

too much

  Cześć. Znów się tu spotykamy. Gdy przytłaczają mnie emocje, najczęściej te negatywne, przychodzę tutaj, aby wyrzucić to z siebie. Siedząc w osamotnieniu, w tle leci cicho puszczona, kolejna z moich nowo ulubionych smutnych ballad o miłości. A ja smarkam w setną chusteczkę by pozbyć się ciążących mi łez.  I mogłabym zganiać to na „te dni” w miesiącu, albo na zmęczenie, które mnie ostatnio dopadło, czy złość, która od kilku dni się we mnie kumuluje. A prawda jest taka, że to wszystko razem tworzy mieszankę wybuchową. A wisienką na torcie jest on. Który od kilku lat nieustannie nie wychodzi z mojej głowy, bo z serca jedną nogą udało mi się go wypchnąć.  Czasem żałuję, że moje życie emocjonalne na poziomie miłosnym jest tak okropnie zepsute. Wiesz, przypadkiem pokochasz kogoś nieodpowiedniego, od kogo zależy cały twój nastrój każdego dnia, na kogo czekasz i o kim myślisz w każdej sytuacji. A te myśli przychodzą niekontrolowanie prosto z zepsutego serca. Wstanę? Ciekawe czy ...
Czytaj więcej

Touch

  Szkoda mi, że ostatnio tak mało czasu mamy na tulaski.  Doceniam każdy moment i staram się nie pokazywać, że mi mało, ale… czasem mi mało. Nie tak bardzo bardzo mało, ale tak trochę mało. Tak, że bym chciała te 5 minut więcej. Te 15 minut więcej mizianka, 10 minut więcej buziaczków i 20 minut więcej drzemki będąc wtuleni w siebie. Ale ostatni tydzień był bardzo w pędzie.  I nie proszę o to. Nie wymagam, nie mam nadziei. Bo gdy poproszę, będę tą złą. Tą, której wiecznie mało, co weźmie całą rękę zamiast palca.  I pewnie tak często było. Ale wiem, że nie mogę się tak zachowywać cały czas. Bo gdy będzie chciał to sam mi to wszystko da. Jak to Mery Spolsky śpiewała “Nie bądź zołzą, nie dzwoń sto razy. Sam zadzwoni, ciesz się triumfem.” I cieszę się jak w każdym momencie stania w kolejce, czy czekania, położy się ze mną na te kilka minut. Jak położy łapkę na mojej nodze i pomizia w trakcie jazdy. I uśmiecham się w środku, gdy poczuje jego dotyk. Uwielbiam czułość, uwiel...
Czytaj więcej

3 stycznia

  hej dzienniczku.  przyszłam napisać co u mnie. dzień bardzo szybko mi zleciał. pozytywnie lecz z lekkim dystansem do świata. ucieszyłam się widząc go w tej pomarańczowej czapce z cwaniackim uśmieszkiem na twarzy. w jednym momencie chciałam wpaść w jego ramiona i zadać mu cios między żebra. tak profilaktycznie, dla remisu. on w serce, ja w żebra. ostatecznie jedynym rękoczynem był uścisk i buziak. przecież nie będę ukrywać, że na to czekałam.  chciałam z nim porozmawiać, ale nie chce męczyć sobie sama tym głowy, dlatego ostatnio często pozostawiam niektóre sprawy bez dokończenia. mam wrażenie, że może to być oznaka tchórzostwa z mojej strony. kiedyś bym nie odpuściła, a dziś chcę tylko cieszyć się chwilą.  wino z szynszylą odstawiłam na półkę i czeka na wyjątkową okazję.  może któregoś dnia wspólnie je wypijemy? —— zastanawiam się czy kiedykolwiek spotkam kogoś kto mnie pokocha? i nie mówię tu o rodzinie, chociaż co do niektórych też mam wątpliwości.  czy ...
Czytaj więcej