Obiad nad wodą

 Kocyk, woda, jedzonko i My. 


Dwie zagubione dusze, błąkające się po tym pięknym świecie, nie umiejące zdrowo nikogo kochać i wystarczająco odpuszczać.  Uparte, zwariowane, dla których konsekwencje nie istnieją. 


Czasem czuję, że jestem już gotowa iść na przód, bez Niego u boku. Ale wtedy nadchodzi taki moment, w którym ogrom tego świata mnie przytłacza. Przeraża mnie myśl radzenia sobie samej. 


Ale czy faktycznie byłabym sama? Pewnie nie. Mam mnóstwo dobrych osób wokół siebie, które by mi pomogły i mnóstwo jeszcze osób poznam. Ale tak bardzo przywiązuje się do ludzi, że po prostu nie chce pozostać w życiu bez Niego. 


I nieważne czy to On, czy inna ważna osoba miałaby odejść z mojego życia, nie wyrażam na to zgody. Nigdy. I bardzo ciężko jest mi się pogodzić z taką decyzją. 


Dlatego od lat otaczam się tymi samymi ludźmi. I wcale na to nie narzekam. Nie lubię zmian, nie lubię otwierać się przed nowymi osobami. Mam małe grono zaufanych ludzi i to mi wystarcza. Znajomych mam mnóstwo, ale nie każdy ma tą możliwość, aby poznać mnie bliżej. 


Czy jestem dzięki temu tajemnicza? Trudna do zdobycia? Czy jestem wyzwaniem? Nie. Zdecydowanie bym się tak nie nazwała chociaż kiedyś coś takiego usłyszałam. 


Powiedziałabym, że jestem zamknięta na ludzi przez swoje własne hamulce w głowie. Przez obawę przed zranieniem. Ale i też przez to, ze cenię sobie stabilność. A ciągłe zmienianie otoczenia mogłoby negatywnie na to wpłynąć. 


Dlatego wybieram godzenie się. Naprawianie relacji, starych, zużytych rzeczy. 


I przez to mam wrażenie, że nie bardzo pasuje do życia w obecnych czasach. Bo teraz łatwiej wyrzucić coś zepsutego i zastąpić to czymś nowym. Lepszym. A ja zawsze wolałam naprawić to, do czego tak bardzo się przyzwyczaiłam. Z czym czułam się komfortowo. 


Dlatego tak rzadko poznaję nowych ludzi, rzadko próbuje nowych potraw, rzadko kupuje sobie nowe ubrania czy buty. Bo jestem przyzwyczajona do tego co już mam. Boję się zaryzykować, aby się nie zawieść. I dopiero gdy nie będzie dało naprawić się z kimś relacji, gdy zabraknie moich ulubionych frytek, gdy nie uda mi się zaszyć kolejny raz tej samej dziury… dopiero wtedy spróbuję czegoś nowego. 


Ten dzień był dobry. 


Ps. Lubię go karmić, sprawia mi to wiele radości. 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

too much

  Cześć. Znów się tu spotykamy. Gdy przytłaczają mnie emocje, najczęściej te negatywne, przychodzę tutaj, aby wyrzucić to z siebie. Siedząc w osamotnieniu, w tle leci cicho puszczona, kolejna z moich nowo ulubionych smutnych ballad o miłości. A ja smarkam w setną chusteczkę by pozbyć się ciążących mi łez.  I mogłabym zganiać to na „te dni” w miesiącu, albo na zmęczenie, które mnie ostatnio dopadło, czy złość, która od kilku dni się we mnie kumuluje. A prawda jest taka, że to wszystko razem tworzy mieszankę wybuchową. A wisienką na torcie jest on. Który od kilku lat nieustannie nie wychodzi z mojej głowy, bo z serca jedną nogą udało mi się go wypchnąć.  Czasem żałuję, że moje życie emocjonalne na poziomie miłosnym jest tak okropnie zepsute. Wiesz, przypadkiem pokochasz kogoś nieodpowiedniego, od kogo zależy cały twój nastrój każdego dnia, na kogo czekasz i o kim myślisz w każdej sytuacji. A te myśli przychodzą niekontrolowanie prosto z zepsutego serca. Wstanę? Ciekawe czy ...
Czytaj więcej

Touch

  Szkoda mi, że ostatnio tak mało czasu mamy na tulaski.  Doceniam każdy moment i staram się nie pokazywać, że mi mało, ale… czasem mi mało. Nie tak bardzo bardzo mało, ale tak trochę mało. Tak, że bym chciała te 5 minut więcej. Te 15 minut więcej mizianka, 10 minut więcej buziaczków i 20 minut więcej drzemki będąc wtuleni w siebie. Ale ostatni tydzień był bardzo w pędzie.  I nie proszę o to. Nie wymagam, nie mam nadziei. Bo gdy poproszę, będę tą złą. Tą, której wiecznie mało, co weźmie całą rękę zamiast palca.  I pewnie tak często było. Ale wiem, że nie mogę się tak zachowywać cały czas. Bo gdy będzie chciał to sam mi to wszystko da. Jak to Mery Spolsky śpiewała “Nie bądź zołzą, nie dzwoń sto razy. Sam zadzwoni, ciesz się triumfem.” I cieszę się jak w każdym momencie stania w kolejce, czy czekania, położy się ze mną na te kilka minut. Jak położy łapkę na mojej nodze i pomizia w trakcie jazdy. I uśmiecham się w środku, gdy poczuje jego dotyk. Uwielbiam czułość, uwiel...
Czytaj więcej

3 stycznia

  hej dzienniczku.  przyszłam napisać co u mnie. dzień bardzo szybko mi zleciał. pozytywnie lecz z lekkim dystansem do świata. ucieszyłam się widząc go w tej pomarańczowej czapce z cwaniackim uśmieszkiem na twarzy. w jednym momencie chciałam wpaść w jego ramiona i zadać mu cios między żebra. tak profilaktycznie, dla remisu. on w serce, ja w żebra. ostatecznie jedynym rękoczynem był uścisk i buziak. przecież nie będę ukrywać, że na to czekałam.  chciałam z nim porozmawiać, ale nie chce męczyć sobie sama tym głowy, dlatego ostatnio często pozostawiam niektóre sprawy bez dokończenia. mam wrażenie, że może to być oznaka tchórzostwa z mojej strony. kiedyś bym nie odpuściła, a dziś chcę tylko cieszyć się chwilą.  wino z szynszylą odstawiłam na półkę i czeka na wyjątkową okazję.  może któregoś dnia wspólnie je wypijemy? —— zastanawiam się czy kiedykolwiek spotkam kogoś kto mnie pokocha? i nie mówię tu o rodzinie, chociaż co do niektórych też mam wątpliwości.  czy ...
Czytaj więcej