Smutek

G…

Piosenka na dziś


Piszę to w ogromnym smutku. Nie jestem już zła, nie jestem złośliwa. 


Dziś czuję jak znów boli mnie serduszko. I ja wiem, rozmawialiśmy o tym milion razy. Ale nie potrafię ukrywać tego co odczuwam w danej chwili i inaczej nie umiem tego uczucia nazwać. W głowie mam Jego. Przypominam sobie ten piękny uśmiech, słyszę w głowie Jego śmiech, którego tu nie ma i czekam na jakąś wiadomość. Jak zawodzę się, gdy nie widzę Jego imienia w powiadomieniach. Ale już nie złoszczę się na to.


Czuję jakby ktoś jedną ręką wyciskał moje serducho jak gąbkę, a drugą przytrzymywał mi na krtani, przez co tracę zdolność mowy. I próbuje wytłumaczyć mojemu sercu, że nie możemy już dłużej na Niego czekać. Że nadzieja na jego pozytywną zmianę już umarła. Że On już nigdy do nas nie wróci. Przynajmniej nie taki, jaki był dla nas kiedyś. Przecież dobrze o tym wiem. I mimo, że każdy dzień spędzam miło, w fajnym towarzystwie to nie potrafię nie pomyśleć o Nim. 


I mija kolejny dzień. 

Dlaczego nie pyta co robię? Jakie mam plany? Czy jak minął mi dzień? Jak się czuję? Czy aż tak bardzo go nie obchodzę?



Nie potrafię przestać nękać się myślami. Oglądam jego zdjęcia, na których tak ślicznie wygląda. Dlaczego nigdy nie ubiera się tak ładnie dla mnie? Ja zakładam dla niego sukienki, spódniczki, pończochy czy tą lepsza bieliznę. Chcę mu się podobać. Pamiętam, że lubi koronki, że zielony podkreśla mi oczy, że lubi opalone ciało. Zawsze pragnę by mnie komplementował. Chcę dawać z siebie wszystko, dbać o siebie, by był dumny z tego, jak ładną mnie ma. A on wie, że uwielbiam koszule. Białe i czarne. Nie flanelowe w kratę. Że uwielbiam go w polówce, którą ode mnie dostał. Że chciałabym zobaczyć go w koszulce z dekoltem w serek. W czerwonych, krótkich spodenkach, które przynoszą mi masę wspomnień. W strażackich, koszarowych spodniach, które uwielbiałam. I to są szczegóły, ale tak ogromnie ważne dla mnie. Bo widzę go tylko w dresach. W starych, rozciągniętych, często brudnych od pracy koszulkach i spodenkach. W dziurawych majtkach. I ignoruję to bo niby mi to nie przeszkadza, dalej uwielbiam jego osobę. Ale tak bardzo marzę o tym by chciał wyglądać dla mnie ładnie. By chciał mi się podobać. By postarał się być ładny. Dla mnie. Schludnie, czysto ubrany w to, w czym go uwielbiam. By sprawić mi radość.


 Dlaczego tylko dla obcych ludzi się stara wyglądać dobrze?


 I dla niej? Która ma go od lat głęboko gdzieś. Ja też chcę widzieć jego lepszą wersję. Móc nacieszyć oczy Nim w koszuli, albo w nowych spodniach, a nie pod dresami napotkać kolejną dziurę i udawać, że to takie urocze.



I po prostu smutno mi. Że muszę zadowolić się tym minimum. Że dla mnie nie stara się ładnie wyglądać i, że ani razu nie zapytał co u mnie, że wciąż to ja muszę czekać. I znów być wyrozumiała, chowając swoje potrzeby w kieszeń. A mój szacunek do samej siebie krzyczy, że nie mogę zgadzać się tylko na to minimum, które on mi od siebie daje.


Nic mu nie mówię bo wiem, że nakrzyczy na mnie. 


I ciągle czekam, czy chociaż raz się mną zainteresuje?



Smutek. Zalewa mnie smutek. 



Bo prawdopodobnie nawet tego nie czyta od kilku dni…



(5…)

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

too much

  Cześć. Znów się tu spotykamy. Gdy przytłaczają mnie emocje, najczęściej te negatywne, przychodzę tutaj, aby wyrzucić to z siebie. Siedząc w osamotnieniu, w tle leci cicho puszczona, kolejna z moich nowo ulubionych smutnych ballad o miłości. A ja smarkam w setną chusteczkę by pozbyć się ciążących mi łez.  I mogłabym zganiać to na „te dni” w miesiącu, albo na zmęczenie, które mnie ostatnio dopadło, czy złość, która od kilku dni się we mnie kumuluje. A prawda jest taka, że to wszystko razem tworzy mieszankę wybuchową. A wisienką na torcie jest on. Który od kilku lat nieustannie nie wychodzi z mojej głowy, bo z serca jedną nogą udało mi się go wypchnąć.  Czasem żałuję, że moje życie emocjonalne na poziomie miłosnym jest tak okropnie zepsute. Wiesz, przypadkiem pokochasz kogoś nieodpowiedniego, od kogo zależy cały twój nastrój każdego dnia, na kogo czekasz i o kim myślisz w każdej sytuacji. A te myśli przychodzą niekontrolowanie prosto z zepsutego serca. Wstanę? Ciekawe czy ...
Czytaj więcej

Touch

  Szkoda mi, że ostatnio tak mało czasu mamy na tulaski.  Doceniam każdy moment i staram się nie pokazywać, że mi mało, ale… czasem mi mało. Nie tak bardzo bardzo mało, ale tak trochę mało. Tak, że bym chciała te 5 minut więcej. Te 15 minut więcej mizianka, 10 minut więcej buziaczków i 20 minut więcej drzemki będąc wtuleni w siebie. Ale ostatni tydzień był bardzo w pędzie.  I nie proszę o to. Nie wymagam, nie mam nadziei. Bo gdy poproszę, będę tą złą. Tą, której wiecznie mało, co weźmie całą rękę zamiast palca.  I pewnie tak często było. Ale wiem, że nie mogę się tak zachowywać cały czas. Bo gdy będzie chciał to sam mi to wszystko da. Jak to Mery Spolsky śpiewała “Nie bądź zołzą, nie dzwoń sto razy. Sam zadzwoni, ciesz się triumfem.” I cieszę się jak w każdym momencie stania w kolejce, czy czekania, położy się ze mną na te kilka minut. Jak położy łapkę na mojej nodze i pomizia w trakcie jazdy. I uśmiecham się w środku, gdy poczuje jego dotyk. Uwielbiam czułość, uwiel...
Czytaj więcej

3 stycznia

  hej dzienniczku.  przyszłam napisać co u mnie. dzień bardzo szybko mi zleciał. pozytywnie lecz z lekkim dystansem do świata. ucieszyłam się widząc go w tej pomarańczowej czapce z cwaniackim uśmieszkiem na twarzy. w jednym momencie chciałam wpaść w jego ramiona i zadać mu cios między żebra. tak profilaktycznie, dla remisu. on w serce, ja w żebra. ostatecznie jedynym rękoczynem był uścisk i buziak. przecież nie będę ukrywać, że na to czekałam.  chciałam z nim porozmawiać, ale nie chce męczyć sobie sama tym głowy, dlatego ostatnio często pozostawiam niektóre sprawy bez dokończenia. mam wrażenie, że może to być oznaka tchórzostwa z mojej strony. kiedyś bym nie odpuściła, a dziś chcę tylko cieszyć się chwilą.  wino z szynszylą odstawiłam na półkę i czeka na wyjątkową okazję.  może któregoś dnia wspólnie je wypijemy? —— zastanawiam się czy kiedykolwiek spotkam kogoś kto mnie pokocha? i nie mówię tu o rodzinie, chociaż co do niektórych też mam wątpliwości.  czy ...
Czytaj więcej