World Trade Center

Porozmawiajmy dziś o złych słowach.

O tych, które ranią, niszczą i depczą po mojej pewności siebie. 

 

Empatia - to zdolność do rozpoznawania i współodczuwania emocji innych osób, umiejętność postawienia się na miejscu innej osoby i spojrzenia na daną sytuację z jej punktu widzenia.


Empatia według mnie jest jedną z najważniejszych cech ludzkich. Dzięki niej możesz zrozumieć drugiego człowieka, wiedzieć czego nie należy mówić, a co wręcz wypada. 


Ale ostatnio doszłam do tego, że empatia jest też nieodłącznym elementem manipulacji. Manipulując używasz jej na odwrót. A w połączeniu ze znajomością czyiś słabych punktów jesteś na wygranej pozycji. 


Miał mnie w garści. 


Zawsze doskonale wiedział co powiedzieć, jak zbudować moją pewność siebie. Jak dodając słowo do słowa powodował, że moja wieża rosła. 

Wierzyłam w to.


Że jestem piękna, inteligentna, że mam dodatkowy gen (pamiętasz?), silna, zaradna, wystarczająca, wyjątkowa, najwspanialsza, wymarzona, warta, idealna. 


Zbudował World Trade Center.


I zajebiście mu dziekuje. Jestem mu wdzięczna za to, że mogłam czuć się tak wyjątkowo. Że faktycznie gesty, na tamten czas, potwierdzały te słowa. Wiedziałam, że to nie było rzucane na wiatr. 


Ale nadszedł czas jak samolot wleciał prosto w moją wieżę.


Atak, zaplanowany.


Zaczyna się od braku zainteresowania, zero chęci spotkania, zero chęci seksu. Co ze mną nie tak? Już nie jestem taka śliczna? Już go nie podniecam? 


Przecież byłam najpiękniejsza, przecież ze mną było mu najprzyjemniej. Przy mnie śmiał się najgłośniej, rozumieliśmy się bez słów. Naszym wspólnym językiem była czułość. Wiedział gdzie i jak mnie dotknąć, tylko jego dotyk akceptowałam. Był dla mnie kojący, uspokajający, uzależniający. 


Ale to nic, szukając u innych mężczyzn uwagi wiedziałam, że to nie w tym problem. Cała reszta była mną zachwycona. 


Ale nieważne kto by mnie skomplementował, wykazywał zainteresowanie, nie znaczyło to dla mnie nic. Tylko jemu wierzyłam w moje ładne oczy, usta, bycie idealną, piękną.


Ale czekaj… jesteś beznadziejna? Wkurwiająca? Nie chce z Tobą pisać, nie mam o czym z Tobą rozmawiać? Ała kurwa, co się dzieje? 


Jesteś pojebana, daj mi spokój. Jesteś dnem, błędem. Jesteś do niczego, najgorsza, nic dla mnie nie znaczysz.


Wypierdalaj z mojego życia.


Co zostało z wieży? 


29.04.2024r moja wieża runęła.

W najważniejszy dla mnie dzień w roku.

 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

too much

  Cześć. Znów się tu spotykamy. Gdy przytłaczają mnie emocje, najczęściej te negatywne, przychodzę tutaj, aby wyrzucić to z siebie. Siedząc w osamotnieniu, w tle leci cicho puszczona, kolejna z moich nowo ulubionych smutnych ballad o miłości. A ja smarkam w setną chusteczkę by pozbyć się ciążących mi łez.  I mogłabym zganiać to na „te dni” w miesiącu, albo na zmęczenie, które mnie ostatnio dopadło, czy złość, która od kilku dni się we mnie kumuluje. A prawda jest taka, że to wszystko razem tworzy mieszankę wybuchową. A wisienką na torcie jest on. Który od kilku lat nieustannie nie wychodzi z mojej głowy, bo z serca jedną nogą udało mi się go wypchnąć.  Czasem żałuję, że moje życie emocjonalne na poziomie miłosnym jest tak okropnie zepsute. Wiesz, przypadkiem pokochasz kogoś nieodpowiedniego, od kogo zależy cały twój nastrój każdego dnia, na kogo czekasz i o kim myślisz w każdej sytuacji. A te myśli przychodzą niekontrolowanie prosto z zepsutego serca. Wstanę? Ciekawe czy ...
Czytaj więcej

Touch

  Szkoda mi, że ostatnio tak mało czasu mamy na tulaski.  Doceniam każdy moment i staram się nie pokazywać, że mi mało, ale… czasem mi mało. Nie tak bardzo bardzo mało, ale tak trochę mało. Tak, że bym chciała te 5 minut więcej. Te 15 minut więcej mizianka, 10 minut więcej buziaczków i 20 minut więcej drzemki będąc wtuleni w siebie. Ale ostatni tydzień był bardzo w pędzie.  I nie proszę o to. Nie wymagam, nie mam nadziei. Bo gdy poproszę, będę tą złą. Tą, której wiecznie mało, co weźmie całą rękę zamiast palca.  I pewnie tak często było. Ale wiem, że nie mogę się tak zachowywać cały czas. Bo gdy będzie chciał to sam mi to wszystko da. Jak to Mery Spolsky śpiewała “Nie bądź zołzą, nie dzwoń sto razy. Sam zadzwoni, ciesz się triumfem.” I cieszę się jak w każdym momencie stania w kolejce, czy czekania, położy się ze mną na te kilka minut. Jak położy łapkę na mojej nodze i pomizia w trakcie jazdy. I uśmiecham się w środku, gdy poczuje jego dotyk. Uwielbiam czułość, uwiel...
Czytaj więcej

3 stycznia

  hej dzienniczku.  przyszłam napisać co u mnie. dzień bardzo szybko mi zleciał. pozytywnie lecz z lekkim dystansem do świata. ucieszyłam się widząc go w tej pomarańczowej czapce z cwaniackim uśmieszkiem na twarzy. w jednym momencie chciałam wpaść w jego ramiona i zadać mu cios między żebra. tak profilaktycznie, dla remisu. on w serce, ja w żebra. ostatecznie jedynym rękoczynem był uścisk i buziak. przecież nie będę ukrywać, że na to czekałam.  chciałam z nim porozmawiać, ale nie chce męczyć sobie sama tym głowy, dlatego ostatnio często pozostawiam niektóre sprawy bez dokończenia. mam wrażenie, że może to być oznaka tchórzostwa z mojej strony. kiedyś bym nie odpuściła, a dziś chcę tylko cieszyć się chwilą.  wino z szynszylą odstawiłam na półkę i czeka na wyjątkową okazję.  może któregoś dnia wspólnie je wypijemy? —— zastanawiam się czy kiedykolwiek spotkam kogoś kto mnie pokocha? i nie mówię tu o rodzinie, chociaż co do niektórych też mam wątpliwości.  czy ...
Czytaj więcej