Zrobiłam coś dla siebie

Postanowiłam zrobić dziś coś dla siebie.

Dziwne, co? 


Całe dnie myślę o nim. Czy się wyspał, czy wszystko w porządku, czy zjadł, jak spędził dzień, jaki ma humor. I najgorsza myśl… czy również myśli o mnie? Chciałabym zadać te wszystkie pytania i chciałabym, aby były one zadane mi. 


Ale… jeśli je zadam - będę natrętna, jeśli nie zadam - będę obojętna, jeśli sama opowiem o sobie - będę nachalna, a jeśli poproszę o zapytanie mnie - będę wymagająca. 


Jakikolwiek krok podejmę to spotkam się z krytyką i chyba to jest najgorsze. Pozostaję z milionem pytań bez odpowiedzi. Chciałabym uspokoić swoją głowę, ale przede wszystkim serce, które naturalnie martwi i interesuje się nim. Nie oszukam się i z każdym brakiem odpowiedzi czy pytania, wypalam się.


Co zrobiłam dla siebie? Zdecydowałam, że nie odezwę się pierwsza do niego, nie skupię się dziś na nim, a na sobie.


Pewnie na chwilę, ale na pewno z nadzieją, że on znajdzie sposób, aby się ze mną skontaktować. Że teraz to on będzie chciał znaleźć odpowiedź na pytanie - dlaczego? 

Śmieszne, nie? 


Dlatego, że nie mogę dłużej się poniżać i prosić o uwagę i szacunek.


I wiesz, smuci mnie to, że najprawdopodobniej jest mu to na rękę. Od pewnego czasu stanowię problem w jego życiu. 


A ja nie jestem złym człowiekiem, oddałabym mu wszystko. Zrobiłabym wszystko i byłabym zawsze gdyby mnie potrzebował. Taka już jestem.


Jak to nazwać? Oddanie? Ważność? Miłość? Czy po prostu głupota? 

Czy za dużo mu z siebie dałam? Chciałam tylko, aby czuł się ważny, kochany, wyjątkowy.

Bo takiego go widziałam i sama chciałam tak się czuć. 


Ten krok kosztuje mnie bardzo dużo odwagi. To jak z uzależnieniem. Wiesz, że coś Ci nie służy, ale nie potrafisz się odciąć. Musisz wypić to jedno piwo, zapalić jeszcze jednego papierosa czy zagrać chociaż raz w tę grę. I ryzykujesz wszystko, aby poczuć znów tą przyjemność, tą radość, którą Ci to daje. 


I mam nadzieję, że się odezwie. Że moje zniknięcie nie będzie mu obojętne, że zatęskni, że pokaże mi, że jestem ważna. Że znajdzie drogę do mnie. I ciągle sprawdzam telefon, messager, smsy, whatsappa. 


A jednocześnie sama chciałabym już do niego napisać i życzyć mu miłego dnia, zapytać o plany i samopoczucie. Napisać mu jak minął mi dzień, wysłać zdjęcie i usłyszeć, że jego Myszka jest piękna. Zobaczyć wieczorem to “dobranoc” i móc spokojnie iść spać z myślą, że mimo nie mój, to gdzieś jest. 


I walczę ze sobą. Rozum z sercem. Kiedy wiem, że moja obecność jest mu obojętna, ale mam nadzieję, że to tylko zły sen. 


Proszę, bądź. 

I need you


Dobranoc. 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

too much

  Cześć. Znów się tu spotykamy. Gdy przytłaczają mnie emocje, najczęściej te negatywne, przychodzę tutaj, aby wyrzucić to z siebie. Siedząc w osamotnieniu, w tle leci cicho puszczona, kolejna z moich nowo ulubionych smutnych ballad o miłości. A ja smarkam w setną chusteczkę by pozbyć się ciążących mi łez.  I mogłabym zganiać to na „te dni” w miesiącu, albo na zmęczenie, które mnie ostatnio dopadło, czy złość, która od kilku dni się we mnie kumuluje. A prawda jest taka, że to wszystko razem tworzy mieszankę wybuchową. A wisienką na torcie jest on. Który od kilku lat nieustannie nie wychodzi z mojej głowy, bo z serca jedną nogą udało mi się go wypchnąć.  Czasem żałuję, że moje życie emocjonalne na poziomie miłosnym jest tak okropnie zepsute. Wiesz, przypadkiem pokochasz kogoś nieodpowiedniego, od kogo zależy cały twój nastrój każdego dnia, na kogo czekasz i o kim myślisz w każdej sytuacji. A te myśli przychodzą niekontrolowanie prosto z zepsutego serca. Wstanę? Ciekawe czy ...
Czytaj więcej

Touch

  Szkoda mi, że ostatnio tak mało czasu mamy na tulaski.  Doceniam każdy moment i staram się nie pokazywać, że mi mało, ale… czasem mi mało. Nie tak bardzo bardzo mało, ale tak trochę mało. Tak, że bym chciała te 5 minut więcej. Te 15 minut więcej mizianka, 10 minut więcej buziaczków i 20 minut więcej drzemki będąc wtuleni w siebie. Ale ostatni tydzień był bardzo w pędzie.  I nie proszę o to. Nie wymagam, nie mam nadziei. Bo gdy poproszę, będę tą złą. Tą, której wiecznie mało, co weźmie całą rękę zamiast palca.  I pewnie tak często było. Ale wiem, że nie mogę się tak zachowywać cały czas. Bo gdy będzie chciał to sam mi to wszystko da. Jak to Mery Spolsky śpiewała “Nie bądź zołzą, nie dzwoń sto razy. Sam zadzwoni, ciesz się triumfem.” I cieszę się jak w każdym momencie stania w kolejce, czy czekania, położy się ze mną na te kilka minut. Jak położy łapkę na mojej nodze i pomizia w trakcie jazdy. I uśmiecham się w środku, gdy poczuje jego dotyk. Uwielbiam czułość, uwiel...
Czytaj więcej

3 stycznia

  hej dzienniczku.  przyszłam napisać co u mnie. dzień bardzo szybko mi zleciał. pozytywnie lecz z lekkim dystansem do świata. ucieszyłam się widząc go w tej pomarańczowej czapce z cwaniackim uśmieszkiem na twarzy. w jednym momencie chciałam wpaść w jego ramiona i zadać mu cios między żebra. tak profilaktycznie, dla remisu. on w serce, ja w żebra. ostatecznie jedynym rękoczynem był uścisk i buziak. przecież nie będę ukrywać, że na to czekałam.  chciałam z nim porozmawiać, ale nie chce męczyć sobie sama tym głowy, dlatego ostatnio często pozostawiam niektóre sprawy bez dokończenia. mam wrażenie, że może to być oznaka tchórzostwa z mojej strony. kiedyś bym nie odpuściła, a dziś chcę tylko cieszyć się chwilą.  wino z szynszylą odstawiłam na półkę i czeka na wyjątkową okazję.  może któregoś dnia wspólnie je wypijemy? —— zastanawiam się czy kiedykolwiek spotkam kogoś kto mnie pokocha? i nie mówię tu o rodzinie, chociaż co do niektórych też mam wątpliwości.  czy ...
Czytaj więcej