Mam dość

 Wiesz, że go nie ma? 


Cały dzień czekam, aż się do mnie odezwie.  Sprawdzam co chwilę telefon w poszukiwaniu powiadomienia od niego. Od kilku dni czekam na “dobranoc” z jego strony. Nie śpię dobrze. Po prostu jest źle i tyle. 


Z godziny na godzinę utwierdzam się w tym, że zabawił się, wziął mnie w momencie kiedy sobie o mnie przypomniał, a teraz go nie ma. Wziął ode mnie całe dobro, bo nie uzyskał go z innego źródła. A teraz tak po prostu, z łatwością mnie odrzucił od siebie. Z dnia na dzień zapomniał, nie zainteresował się niczym. Po prostu nic. Czuję się potraktowana jak nikt, kto mógłby być ważny. Potraktował mnie jak nic nie wartą osobę i nie umiem dziś zmienić zdania. Nie chce mu nawet tego próbować wybaczyć. 


W ciągu tych 3,5 roku, mieliśmy tylko dwa dni, gdzie się nie odezwaliśmy do siebie nawet słowem. Dziś chyba będzie trzeci taki dzień. 


I walczę ze sobą, aby nie napisać do niego. Nie mogę kolejny raz pokazać mu, że to ja przegram. Nie mogę się znowu upokorzyć, narzucać się mu, gdy on po prostu mnie nie chce. I nie ma na to innego wytłumaczenia. 


I tak, płaczę sobie co jakiś czas. Już chyba nie ze smutku, a z bezsilności. Z tego, że znowu się na nim zawiodłam. Ale nie jestem zaskoczona bo sama dawałam mu dziesiątki “drugich” szans. 


Cóż, dziś też nie wyślę mu linku do swoich myśli. Przecież widzę, że nawet tego nie czyta. A jeśli czyta, to wykorzystuje to wszystko przeciwko mnie. Bo przecież pisze tu wprost co czuje, co robi źle, a on tylko pogarsza sytuację. Nie robi nic ku dobremu. 


W tej chwili nienawidzę go za to jak mnie traktuje. Jak bawi się mną, jak owija mnie wokół palca. Że czuję się przez niego tak cholernie źle. I boję się, że gdy do mnie napiszę to ja pęknę i polecę do niego choćby przede mną było milion przeszkód. Jestem żałosna, ale pokonałabym je wszystkie, byle się do niego dostać, a tak bardzo nie chce. Chcę mu pokazać, udowodnić to jak bardzo mnie zranił. Znowu. Jak bardzo znów mnie zawiódł. Jestem na niego zła i nie mogę w tym momencie odpuścić. Bo zawsze to ja odpuszczam. Zawsze to ja wybaczam. To ja przepraszam go, za jego błędy. 


Już dość. 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

too much

  Cześć. Znów się tu spotykamy. Gdy przytłaczają mnie emocje, najczęściej te negatywne, przychodzę tutaj, aby wyrzucić to z siebie. Siedząc w osamotnieniu, w tle leci cicho puszczona, kolejna z moich nowo ulubionych smutnych ballad o miłości. A ja smarkam w setną chusteczkę by pozbyć się ciążących mi łez.  I mogłabym zganiać to na „te dni” w miesiącu, albo na zmęczenie, które mnie ostatnio dopadło, czy złość, która od kilku dni się we mnie kumuluje. A prawda jest taka, że to wszystko razem tworzy mieszankę wybuchową. A wisienką na torcie jest on. Który od kilku lat nieustannie nie wychodzi z mojej głowy, bo z serca jedną nogą udało mi się go wypchnąć.  Czasem żałuję, że moje życie emocjonalne na poziomie miłosnym jest tak okropnie zepsute. Wiesz, przypadkiem pokochasz kogoś nieodpowiedniego, od kogo zależy cały twój nastrój każdego dnia, na kogo czekasz i o kim myślisz w każdej sytuacji. A te myśli przychodzą niekontrolowanie prosto z zepsutego serca. Wstanę? Ciekawe czy ...
Czytaj więcej

Touch

  Szkoda mi, że ostatnio tak mało czasu mamy na tulaski.  Doceniam każdy moment i staram się nie pokazywać, że mi mało, ale… czasem mi mało. Nie tak bardzo bardzo mało, ale tak trochę mało. Tak, że bym chciała te 5 minut więcej. Te 15 minut więcej mizianka, 10 minut więcej buziaczków i 20 minut więcej drzemki będąc wtuleni w siebie. Ale ostatni tydzień był bardzo w pędzie.  I nie proszę o to. Nie wymagam, nie mam nadziei. Bo gdy poproszę, będę tą złą. Tą, której wiecznie mało, co weźmie całą rękę zamiast palca.  I pewnie tak często było. Ale wiem, że nie mogę się tak zachowywać cały czas. Bo gdy będzie chciał to sam mi to wszystko da. Jak to Mery Spolsky śpiewała “Nie bądź zołzą, nie dzwoń sto razy. Sam zadzwoni, ciesz się triumfem.” I cieszę się jak w każdym momencie stania w kolejce, czy czekania, położy się ze mną na te kilka minut. Jak położy łapkę na mojej nodze i pomizia w trakcie jazdy. I uśmiecham się w środku, gdy poczuje jego dotyk. Uwielbiam czułość, uwiel...
Czytaj więcej

3 stycznia

  hej dzienniczku.  przyszłam napisać co u mnie. dzień bardzo szybko mi zleciał. pozytywnie lecz z lekkim dystansem do świata. ucieszyłam się widząc go w tej pomarańczowej czapce z cwaniackim uśmieszkiem na twarzy. w jednym momencie chciałam wpaść w jego ramiona i zadać mu cios między żebra. tak profilaktycznie, dla remisu. on w serce, ja w żebra. ostatecznie jedynym rękoczynem był uścisk i buziak. przecież nie będę ukrywać, że na to czekałam.  chciałam z nim porozmawiać, ale nie chce męczyć sobie sama tym głowy, dlatego ostatnio często pozostawiam niektóre sprawy bez dokończenia. mam wrażenie, że może to być oznaka tchórzostwa z mojej strony. kiedyś bym nie odpuściła, a dziś chcę tylko cieszyć się chwilą.  wino z szynszylą odstawiłam na półkę i czeka na wyjątkową okazję.  może któregoś dnia wspólnie je wypijemy? —— zastanawiam się czy kiedykolwiek spotkam kogoś kto mnie pokocha? i nie mówię tu o rodzinie, chociaż co do niektórych też mam wątpliwości.  czy ...
Czytaj więcej