Tony smutku pisane w liście

List do G.


Pamiętaj, że uwielbiałam Cię nad życie, i myślę że nigdy nie przestanę. Zawsze będę o Tobie myśleć, życzyć Ci dobrze, byłeś dużą częścią mojego życia przez długi czas, i jest mi przykro, że już nie znaczę dla Ciebie tyle co znaczyłam kiedyś. Widzę, że się pogrążam, że stałam się dla Ciebie wstydem i ciężarem, ale mimo to dziękuję Ci za każde dobre chwile spędzone razem, za wszystko co przeżyliśmy. 


Nie mogę trwać przy Tobie jeśli mnie nie chcesz czy dłużej nie potrzebujesz. Uwielbiam Twój uśmiech, Twoja obecność, Twoją uwagę, Twoje żarty i będzie mi tego brakować, będę za tym wszystkim cholernie tęsknić. Żałuję, że najprawdopodobniej nie zabiorę tych klapek do twojej nowej ciężarówki, że nie zwiedzę z Tobą nowego miejsca, że nie zjem z Tobą chińczyka, że nie zaśpiewamy razem żadnej z naszych piosenek, że nie poleżymy na plaży, że nie poczuje Twoich ust, dotyku, że nie usłyszę od Ciebie “Myszko”…


Jest tyle rzeczy, które chciałabym jeszcze z Tobą przeżyć. Tyle miejsc odwiedzić, tyle piosenek zaśpiewać. Chciałabym spędzić z Tobą jak najwięcej wolnego czasu (którego i tak mamy mało), zrobić Ci obiad, spotkać się na buziaka, czytać codziennie “dzień dobry” i “dobranoc”, wiedząc, że myślisz o mnie, wyczekiwać spotkań, wspólnych podróży. Chciałabym śmiać się przy Tobie i leżeć na łóżku w ciężarówce, będąc mizianą po nodze. Chciałabym czuć się chciana, ważna, zainteresowana. Chciałabym czuć się piękna i pożądana. Bo taka zawsze się przy Tobie czułam. Czułam się wyjątkowa i za to Ci dziękuję najbardziej. 


I wiesz, że ja nie chcę tego kończyć, że dalej cholernie chce mieć Cię blisko siebie, móc to wszystko robić, co przez ten czas robiliśmy, jak podróżowaliśmy, śmialiśmy się, uwielbialiśmy swoje towarzystwo.


Ale chyba dopiąłeś swego. Chciałeś żebym odeszła i chyba właśnie próbuje odejść, abyś mógł być szczęśliwy. Bo ja już tego szczęścia chyba w Tobie nie powoduje. Próbuje odebrać swoje serce dla kogoś, kto na nie zasługuje, chociaż tak bardzo chciałabym, aby ono pozostało w Twoich rękach. Bo należy do Ciebie. I nie potrafię zabrać go z powrotem. 

Ale myślę, że nie jestem w ogóle na to gotowa, nie potrafię iść sama w ten ogromny świat. Ty byłeś słońcem, które oświetlało mi drogę, Ty ciągnąłeś mnie za rękę, sprawiałeś, że wierzyłam, że się da. I teraz boję się tego życia. Nie chcę iść w nie, nie mając Ciebie, Twojej opieki, Twojego oparcia.


Ale nie mogę kurczowo trzymać się liny, którą Ty odcinasz nożyczkami, chcąc, abym wpadła w tą przepaść. A ja z krwawiącymi dłońmi ciągle błagam Cię, abyś tego nie robił. 


Mam nadzieję, że przez ten krótki dla Ciebie czas, mogłeś poczuć się kochany. Poczuć się ważny, że ktoś w końcu zadbał o Ciebie tak jak powinien. Dałam Ci wszystko co mogłam, na co według mnie zasługiwałeś. Oddałam Ci siebie. Byłeś pierwszym mężczyzną, któremu zaufałam i jednocześnie pierwszą życiową lekcją. I nadal chciałabym dawać Ci to wszystko, gdybyś mi tylko na to pozwolił. 



Czy jeszcze kiedyś będę Twoją Myszką?

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

too much

  Cześć. Znów się tu spotykamy. Gdy przytłaczają mnie emocje, najczęściej te negatywne, przychodzę tutaj, aby wyrzucić to z siebie. Siedząc w osamotnieniu, w tle leci cicho puszczona, kolejna z moich nowo ulubionych smutnych ballad o miłości. A ja smarkam w setną chusteczkę by pozbyć się ciążących mi łez.  I mogłabym zganiać to na „te dni” w miesiącu, albo na zmęczenie, które mnie ostatnio dopadło, czy złość, która od kilku dni się we mnie kumuluje. A prawda jest taka, że to wszystko razem tworzy mieszankę wybuchową. A wisienką na torcie jest on. Który od kilku lat nieustannie nie wychodzi z mojej głowy, bo z serca jedną nogą udało mi się go wypchnąć.  Czasem żałuję, że moje życie emocjonalne na poziomie miłosnym jest tak okropnie zepsute. Wiesz, przypadkiem pokochasz kogoś nieodpowiedniego, od kogo zależy cały twój nastrój każdego dnia, na kogo czekasz i o kim myślisz w każdej sytuacji. A te myśli przychodzą niekontrolowanie prosto z zepsutego serca. Wstanę? Ciekawe czy ...
Czytaj więcej

Touch

  Szkoda mi, że ostatnio tak mało czasu mamy na tulaski.  Doceniam każdy moment i staram się nie pokazywać, że mi mało, ale… czasem mi mało. Nie tak bardzo bardzo mało, ale tak trochę mało. Tak, że bym chciała te 5 minut więcej. Te 15 minut więcej mizianka, 10 minut więcej buziaczków i 20 minut więcej drzemki będąc wtuleni w siebie. Ale ostatni tydzień był bardzo w pędzie.  I nie proszę o to. Nie wymagam, nie mam nadziei. Bo gdy poproszę, będę tą złą. Tą, której wiecznie mało, co weźmie całą rękę zamiast palca.  I pewnie tak często było. Ale wiem, że nie mogę się tak zachowywać cały czas. Bo gdy będzie chciał to sam mi to wszystko da. Jak to Mery Spolsky śpiewała “Nie bądź zołzą, nie dzwoń sto razy. Sam zadzwoni, ciesz się triumfem.” I cieszę się jak w każdym momencie stania w kolejce, czy czekania, położy się ze mną na te kilka minut. Jak położy łapkę na mojej nodze i pomizia w trakcie jazdy. I uśmiecham się w środku, gdy poczuje jego dotyk. Uwielbiam czułość, uwiel...
Czytaj więcej

3 stycznia

  hej dzienniczku.  przyszłam napisać co u mnie. dzień bardzo szybko mi zleciał. pozytywnie lecz z lekkim dystansem do świata. ucieszyłam się widząc go w tej pomarańczowej czapce z cwaniackim uśmieszkiem na twarzy. w jednym momencie chciałam wpaść w jego ramiona i zadać mu cios między żebra. tak profilaktycznie, dla remisu. on w serce, ja w żebra. ostatecznie jedynym rękoczynem był uścisk i buziak. przecież nie będę ukrywać, że na to czekałam.  chciałam z nim porozmawiać, ale nie chce męczyć sobie sama tym głowy, dlatego ostatnio często pozostawiam niektóre sprawy bez dokończenia. mam wrażenie, że może to być oznaka tchórzostwa z mojej strony. kiedyś bym nie odpuściła, a dziś chcę tylko cieszyć się chwilą.  wino z szynszylą odstawiłam na półkę i czeka na wyjątkową okazję.  może któregoś dnia wspólnie je wypijemy? —— zastanawiam się czy kiedykolwiek spotkam kogoś kto mnie pokocha? i nie mówię tu o rodzinie, chociaż co do niektórych też mam wątpliwości.  czy ...
Czytaj więcej